Evsiz mışıqlarnıñ parallel ayatı

Bu, nefaqada olıp, soqaq ve evsiz qalğan mışıqlarğa baquvnı özüne vazife olaraq körgen Lvivli bir göñülli qadınnıñ köz yaşlatqan ve yürekke toqunğan ikâyesidir. Qaramanımız, qurtarğan ayvanlarnıñ ikâyelerini ve bu esnada, onıñ dünyabaqışı nasıl deñişkenini añlata. Göñülli şunı sezip ögrendi ki, ayvanlar da insanlar kibi duyğularını yaşay bileler. Olar da kederleneler, acı çekeler, qorqalar, quvanalar… Olar ğayıplarnıñ acısını, keşiflerniñ bahtını, meraq etüv ve ümütsizlikke qapınuv, işançsızlıq ve sadaqat kibi islerni duya bileler. Qadın, dört ayaqlılarğa yardım etmek içün çoq küç ve vaqıt sarf ete. Bu işte iç bir kâr olmasa da, başqalarınıñ yaşayışını — bu yaşayış evsiz mışıqlarnıñ kiçiçik ayatları olsa bile — daa yahşı, daa keyfiyetli yapıp olğanı içün quvanç duya.

Qaramanımız göñüllilik işi devamında elde etken keşiflerini paylaşa ve oquyıcılarnı ayvanlarğa nisbeten mesüliyetli davranmağa çağıra, hususan merametke ve yardımğa yer ayırılğan bir ömür yaşanmasına davet ete.

Kitap orta ve yuqarı sınıf talebeleri ve büyükler içün yazılğan.